Η δανειακή σύμβαση ως "υποβοηθούμενη αυτοκτονία" της Ελλάδας

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012 10:34 πμ |

Αλήθειες και ψέματα για το χρέος και τα "συμφέροντα".

...

Η Ελλάδα γίνεται δουλοπάροικος.

...δεν επαρκεί η μη υπαγωγή σε αγγλικό δίκαιο. Το πρόβλημα είναι και η ενδεχόμενη επικύρωση της δανειακής σύμβασης, της πρώτης, που δεν έχει επικυρωθεί από την βουλή, γιατί το Πασοκ δεν διέθετε τις απαραίτητες 180 ψήφους, και της υπό σύνταξη δεύτερης. Από την στιγμή που επικυρωθούν με 180 ψήφους, οι συμβάσεις αποκτούν διεθνή νομική ισχύ. Σήμερα η πρώτη δανειακή σύμβαση, είναι νομικά ανυπόστατη, γιατί δεν έχει κυρωθεί. Πως θα αλλάξει η νομική θέση της χώρας, αν ψηφιστούν όσα προβλέπει η πρώτη, κατά πάσα πιθανότητα και η δεύτερη δανειακή;

Η Ελλάδα παραιτείται δια των συμβάσεων αυτών από την  ασυλία εθνικής κυριαρχίας, υποθηκεύει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, τωρινής και μελλοντικής!!, δηλαδή των τραπεζών της, αν κρατηκοποιηθούν για να αναχρηματοδοτηθούν, και των υδρογονανθράκων που ενδεχομένως να ανακαλυφθούν στην ΑΟΖ. Μέσω του μεσοπρόθεσμου υποχρεούται σε εκποίηση σε τρέχουσες χρηματιστηριακές ή αγοραίες τιμές, που μπορεί να είναι δέκα ή εκατό φορές πιό κάτω από τις πραγματικές. Η Αθήνα δεν μπορεί να δανειστεί από τρίτους πλην ΕΕ, γιατί δεν θα διαθέτει τίποττα να υποθηκεύσει σε αντάλλαγμα. Δεν μπορεί πρακτικά να διεκδικήσει γερμανικές αποζημιώσεις ή να ζητήσει αναθεώρηση βλαπτικών συμβάσεων, που δολίως υπέγραψαν δωροδοκηθέντες πολιτικοί, επειδή ρητά απαγορεύεται ο συμψηφισμός των απαιτήσεων της με τα δανεικά της. Οι δανειακές απαγορεύουν την μετατροπή του υπόλοιπου χρέους προς ιδιώτες, που θα πρέπει να πληρωθεί ακέραιο. Και παραπέμπουν ενστάσεις εγκυρότητας στο Ευρωπαικό Δικαστήριο.

Ακόμη και ένα παιδί καταλαβαίνει τι σημ αίνουν αυτά. Παρόμοιοι αποικιακοί όροι δεν μπορούν και δεν πρέπει, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και με όποιες συνέπειες, να γίνουν δεκτοί. Ούτε είναι αποδεκτό επιχείρημα το ότι οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να πουν "όχι". Ας αλλάξουν επάγγελμα - και κληρωτοί καλύτερα θα τα κατάφερναν.

...

Διαβάστε όλο το άρθρο του Δημήτρη Κωσταντακόπουλου στο τεύχος Επίκαιρα 116 που κυκλοφορεί.