MACEDONIA

Ο μπαμπουίνος επαγγελματίας πολιτικός της δικομματικής κλεπτοκρατίας:

ͺ «Έχει την ικανότητα να υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ στα λόγια της αντιστέκεται ...;

ͺ Καταφέρνει να συνδυάζει την δημοκρατική φρασεολογία με τις πιο ολιγαρχικές ιδέες ...;

ͺ Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει ...;

ͺ Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να σπρώχνει στην απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο ...;

ͺ Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού εναντίον του πιο αδύνατου ...;

ͺ Ξέρει να το βάζει στα πόδια, αλαλάζοντας όλο θράσος και στόμφο ...;

ͺ Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα μιας σίγουρης καταστροφής».

 

(Karl Marx, Σκιαγράφηση του Πάλμερστον, 20/10/1853)

Όλο το άρθρο ΕΔΩ

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι του Κλεάνθη Γρίβα. Είναι κείμενο ενός πολίτη (Χρήστος Μαγγούτας). Ο Κλεάνθης Γρίβας απλά το ανακάλυψε.

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Αν είχα τη δύναμη, θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο... δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής:
«Δεν μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.
Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή (κάτι σαν Μνημόνιο 2), το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα.
Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο:
«Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».
Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του:
«Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».
Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο:
«Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα».
Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς.
Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.
Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».
Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ...;.. (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Και το συμπέρασμά ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.
Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι, δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θα έπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε (ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας) στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον:
«Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό».
Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη;
Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας....

Για την αντιγραφή, Κλεάνθης Γρίβας, www.grivas.info

Naomi Klein (για την Ελλάδα):

 

«Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι

γι΄ αυτό που είστε»

 

Το The Shock Doctrine είναι το τελευταίο ντοκιμαντέρ του καταξιωμέμου σκηνοθέτη Michael Winterbottom, με συν-σκηνοθέτη τον Mat Whitecross. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Naomi Klein, που υποστηρίζει ότι οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» στην Αμερική έχουν σταδιακά κυριεύσει τον κόσμο μέσω της εκμετάλλευσης ανθρώπων και χωρών συγκλονισμένων από την καταστροφή.

Τόσο η ταινία όσο και το βιβλίο υποστηρίζουν ότι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εκμεταλλεύονται τις φυσικές καταστροφές, τις οικονομικές κρίσεις και τους πολέμους για να επιβάλουν ριζοσπαστικές πολιτικές ελεύθερης αγοράς.

Η Naomi Klein αποκαλεί το φαινόμενο αυτό «καπιταλισμό της συμφοράς» και θεωρεί ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικός στο να σβήνει τη συλλογική μας μνήμη όσο και η ψυχιατρική θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Η ταινία αμφισβητεί κατά τρόπο ριζικό το μύθο ότι η παγκόσμια ελεύθερη αγορά έχει θριαμβεύσει βασιζόμενη στις αρχές της δημοκρατίας.

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.

Όταν τη ρωτήσαμε ποια είναι η άποψή της για την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, υπήρξε καταπέλτης:

«Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει αυτό, σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Έχουν ήδη διαγνώσει ότι είστε άρρωστοι».

Η κυρία Κλάιν μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της Αβι Λιούις. Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφορεί το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το δόγμα του σοκ» («Τhe Shock Doctrine»), το οποίο αποτελεί μια σκληρή πολεμική εναντίον του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον αποκαλεί. Στο βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν υπάρχει μια λεπτομερέστατη καταγραφή της δράσης του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες την τελευταία 30ετία, όπου αποτυπώνονται οι δραματικές επιπτώσεις της παρέμβασής του, κυρίως στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βολιβία), αλλά επίσης στη Ρωσία.

«Παρακολουθώ από πολύ κοντά την ελληνική κρίση και φυσικά την παρέμβαση της τρόικας του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτό που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα στην αρχή της κρίσης, ήταν ότι οι Έλληνες αντιστάθηκαν στα όσα πήγαιναν να τους επιβληθούν. Όταν μάλιστα και στις ΗΠΑ είχαμε την κρίση με τις τράπεζες, επεσήμαινα το γεγονός αυτό σε αμερικανούς συνομιλητές μου». [Μετά το κλίμα άλλαξε σταδιακά

«Όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν, άρχισε η "εκπαίδευση". Κατ΄ αρχάς, το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι, ότι ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίας η οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου. Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμε κάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς ...;

Κατά μία έννοια, «η περίπτωση της Ελλάδας είναι εμβληματική. Στην πορεία ,ο στόχος από την παρέμβαση της τρόικας άλλαξε. Αν το δει κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν μιλάμε πλέον απλώς για την ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων της οικονομίας. O σκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών, η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων» λέει η κυρία Κλάιν.

«Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία»

«Γιατί το κοστούμι του ΔΝΤ δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε χώρας και είναι ίδιο για όλες;» ρωτήσαμε την κ. Ναομί Κλάιν.

«Πραγματικά δεν μπορώ να σας δώσω ξεκάθαρη απάντηση. Είναι απορίας άξιο πώς δεν κατάλαβαν ας πούμε ότι, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε υποτίμηση, ο πληθωρισμός λογικά θα ανέβαινε. Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο. Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008,οι περισσότεροι ανέμεναν ότι το ΔΝΤ θα άλλαζε μυαλά. Περιμέναμε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο θα υπερίσχυε του αμερικανικού. Τώρα γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιο παραμένει άγνωστο. Ίσως οι άνθρωποι του ΔΝΤ να έχουν πέσει όλα αυτά τα χρόνια σε μια ιδεολογική παγίδα... Ωστόσο, μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεοκοπήσει, τόσο ιδεολογικά όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και βέβαια η εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους. Τώρα όμως, το ΔΝΤ βρήκε μια νέα "αγορά": την Ευρώπη. Κατά έναν περίεργο τρόπο, σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία».

Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ

Πότε θα γίνουμε Πολίτες, ρε γαμώτο;

Κατά την κυοφορία του συνταγματικού πραξικοπήματος με το οποίο επιβλήθηκε η «κυβέρνηση» Παπαδήμου, το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό (θεματοφύλακας της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας) το οποίο διαχειρίζεται την εξουσία στην Ελλάδα για λογαριασμό του μείζονος εργοδότη του, αφού αρχικά μάς ανάγκασε να γίνουμε οικονομολόγοι (για να κατανοήσουμε την κατάσταση στην οποία μας οδήγησε), τώρα μας αναγκάζει να γίνουμε και συνταγματολόγοι (για να καταλάβουμε πώς μας χειρίζονται), λίγο πριν μας μεταμορφώσει σε αστρολόγους (για να μαντέψουμε αν και πότε θα γίνουν εκλογές). Πότε θα γίνουμε Πολίτες, ρε γαμώτο;

Παραφράζοντας -και προσαρμόζοντας στα καθ' ημάς- μια σοφή αμερικανική λαϊκή ρήση (σύμφωνα με την οποία «οι νευρωτικοί χτίζουν πύργους στον ουρανό, οι ψυχωσικοί κατοικούν σ' αυτούς και οι ψυχίατροι εισπράττουν το νοίκι» ), θα μπορούσαμε να πουμε ότι η διεθνής κερδοσκοπική μαφία χτίζει πύργους στον ουρανό, οι κατά τόπους πολιτικοί υπηρέτες της κατοικούν σ' αυτούς, και οι κοινωνίες πληρώνουν το νοίκι, εξαθλιωνόμενες.

 

Η «κυβέρνηση» Λουκά Παπαδήμου "φυτεύτηκε' στην Ελλάδα ως εκπρόσωπος του πλέγματος των συμφερόντων που εκφράζουν:

 

ͺ Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (Council of Foreign Relations),

ͺ Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ,

ͺ Η Τριμερής Επιτροπή (Trilateral Commision),

ͺ Η διεθνής «χρηματοπιστωτική» μαφία (με αιχμή του δόρατος της, τη συμμορία της Goldman Sachs), και

ͺ Τα όργανα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα (WB), το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ),

 

Η επιβολής αυτής «κυβέρνησης» έγινε δυνατή με τη συγκρότηση ενός «μαύρου μνημονιακού μετώπου» (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και λοιπά απολειφάδια του ίδιου χώρου), το οποίο επιχείρησε ένα συνταγματικό πραξικόπημα, και στο οποίο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λειτούργησε ως συνένοχος ή συνεργός.

 

Στο Σύνταγμα της Ελλάδας, η δυνατότητα διορισμού «εξωκοινοβουλευτικού πρωθυπουργού» αναφέρεται μόνο στο άρθρο 37, που ορίζει ότι:

Ο εάν υπάρχει έλλειψη δεδηλωμένης στη Βουλή και

Ο εάν δεν τελεσφορήσουν οι διερευνητικές εντολές,

Ο η εντολή δίνεται σε έναν από τους προέδρους των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας για να διενεργήσει εκλογές.

Σύμφωνα με το άρθρο 37 (παρ. 3) του Συντάγματος:

«Αν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επιδιώκει το σχηματισμό Κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Βουλής για τη διενέργεια εκλογών και σε περίπτωση αποτυχίας αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό Κυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές, και διαλύει τη Βουλή».

[Σημείωση: Σ' αυτή την κατηγορία ανήκει ο διορισμός του κ. Ι. Γρίβα, προέδρου του Αρείου Πάγου ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού για τη διενέργεια εκλογών. Μοναδική περίπτωση στη μεταπολιτευτική ιστορία που διορίστηκε εξωκοινοβουλευτικός πρωθυπουργός έξω από τον κύκλο των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων, ήταν η περίπτωση του Ξενοφώντα Ζολώτα -η λεγόμενη «οικουμενική κυβέρνηση»-, η οποία σχηματίστηκε κατ΄εφαρμογή του άρθρου 37, δηλαδή μετά την αποτυχία των διερευνητικών εντολών, επειδή δεν υπήρχε απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών κάποιας κοινοβουλευτικής ομάδας].

 

Από μια απλή ανάγνωση του άρθρου 37 του Συντάγματος, καθίσταται προφανές ότι καμιά από τις διαδικασίες που επιβάλλει το Σύνταγμα δεν τηρήθηκε κατά την δύσκολη κυοφορία της «κυβέρνησης» του εξωκοινοβουλευτικού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

 

Συνεπώς:

Ο Η «όπερα μπούφα» που υπέστη η ελληνική κοινωνία επί μία εβδομάδα για να καταλήξει στη «λύση» Παπαδήμου υπήρξε προϊόν παρασκηνιακών διεργασιών που παραβίαζαν βάναυσα το Σύνταγμα,

Ο Η λύση της «κυβέρνησης» Παπαδήμου (που, επαναλαμβάνω, επιβλήθηκε από το πλέγμα των συμφερόντων που αναφέρθηκαν στην πρώτη παράγραφο αυτού του σημειώματος) υπήρξε προϊόν ενός συνταγματικού πραξικοπήματος, μεγαλύτερης σημασίας απ' αυτό που επιχείρησαν τα Ανάκτορα τον Ιούλιο 1965.

Ο Η λύση του εξωκοινοβουλευτικού Παπαδήμου, που επικυρώθηκε από ένα «μαύρο μέτωπο» βολευτών (εκλεγμένων από τον εκάστοτε κομματικό φύλαρχο και όχι από τον λαό), με την «εντολή» (τίνος να εφαρμόσει μια πολιτική που ενταφιάζει τη χώρα για πολλές δεκαετίες, υπήρξε προϊόν ενός συνταγματικού πραξικοπήματος ίσης σημασίας μ' αυτή που επιχείρησαν οι θλιβεροί αυλικοί και τα μειράκια του Γιωργάκη, την Άνοιξη 2010 με την επιβολή του πρώτου Μνημονίου.

Αυτή η διαπίστωση αυτομάτως ενεργοποιεί την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 120), σύμφωνα με την οποία:

«Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». (άρθρο 120, παρ. 3)

Το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό (θεματοφύλακας της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας) το οποίο διαχειρίζεται την εξουσία στην Ελλάδα για λογαριασμό του μείζονος εργοδότη του, αφού αρχικά μάς ανάγκασε να γίνουμε οικονομολόγοι (για να κατανοήσουμε την κατάσταση στην οποία μας οδήγησε), τώρα μας αναγκάζει να γίνουμε και συνταγματολόγοι (για να καταλάβουμε πώς μας χειρίζονται), λίγο πριν μας μεταμορφώσει σε αστρολόγους (για να μαντέψουμε αν και πότε θα γίνουν εκλογές).

Πότε θα γίνουμε Πολίτες, ρε γαμώτο;

Κλεάνθης Γρίβας

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η εξουσιαστική σχιζοφρένεια (εξουσιοφρένεια) των «ευνούχων της αυλής» του Γιωργάκη, επιβάλλει μερική αναθεώρηση της ψυχιατρικής νοσολογίας, γιατί είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια πολιτικά και ψυχιατρικά χρονικά που 153 βολευτές δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον κομματικό τους φύλαρχο προκειμένου να ...; παραιτηθεί. Μοναδικό φάρμακο για την αντιμετώπιση αυτής της κενοφανούς μορφής εξουσιο-σχιζο-φρένειας είναι το «Σύνδρομο Ερντογάν» ...;

Όλα τα άρθρα του Κλεάνθη Γρίβα ΕΔΩ

ΙΣΧΥΣ ΜΑΣ

Η Αστερόεσσα, η δουλικότητα των αυλικών μας

και οι μηχανισμοί καταστολής

ΙΣΧΥΣ ΜΟΥ η αγάπη του λαού

 

Ο ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΜΠΕΪΜΠΙ-ΝΤΟΚ ΝΤΙΒΑΛΙΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ (ΕΥΤΥΧΩΣ)

 

 

 

 

 

 

 

«Είμαι βέβαιος ότι ο σπόρος που φυτέψαμε στην έντιμη συνείδηση εκατοντάδων χιλιάδων Χιλιανών δεν είναι δυνατόν να ξεριζωθεί οριστικά ...; Έχουν την ισχύ. Μπορούν να μας υποτάξουν. Αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν τις κοινωνικές διαδικασίες με εγκλήματα και επίδειξη δύναμης. Η ιστορία είναι με το μέρος μας και τη γράφει ο λαός».

 

Σαλβατόρ Αλιέντε,

Τελευταίο ραδιοφωνικό διάγγελμα,

λίγο πριν πέσει νεκρός από τους φονιάδες

του ένστολου πρακτορίσκου των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

 

 

 

 

 

«Ο εσωστρεφής [εξουσιο]σχιζοφρενής μπορεί να παρομοιαστεί με μια περοτειχισμένη πόλη που κρατάει τις πύλες της κλειστές και αρνείται να έχει συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο ...; Ένα ρήγμα ανοίγεται στα τείχη και οι σχέσεις με τον κόσμο αποκαθίστανται. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε την έκταση των ζημιών που έχουν γίνει από τον βομβαρδισμό».

 

 

Αντριου Γουάιλι,

Βρετανός ψυχίατρος, αναφερόμενος στην εφαρμογή του Ηλεκτροσόκ, 1940

(αναφ. στο Ναομί Κλάιν, Το Δόγμα του Σοκ, Λιβάνης, 2010, σ. 437)

 

 

 

 

Ο καθ' ημάς Μπέϊμπι-Ντοκ Ντιβαλιέ τελείωσε (ευτυχώς). Η πιρουέτα του εκβιαστικού δημοψηφίσματος, του γύρισε μπούμερανγκ. Πίστευε ότι έπαιζε απολύτως σίγουρα, κερδίζοντας και από το «Ναι» και από το «Όχι».

 

Εάν γινόταν δημοψήφισμα (πράγμα απίθανο)

Στην περίπτωση του «ΝΑΙ»:

Ο θα νομιμοποιούνταν αναδρομικά («με απόφαση του λαού») όλες οι κατάφωρες παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης και το πλήθος των παρανομιών που τις συνοδεύουν, από την πρόσκληση της συμμορίας της Τρόϊκας από τις αρχές του 2010 (1^ο Μνημόνιο), και

Ο θα νομιμοποιούνταν προκαταβολικά («με απόφαση του λαού») όλες οι κατάφωρες παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης και το πλήθος των παρανομιών που μέλλεται να διαπραχθούν με βάση το 2^ο Μνημόνιο, από δω και στο εξής.

Ο Και ο ίδιος θα διατηρούσε την καρέκλα του (ως «εκφραστής της λαϊκής βούλησης»).

 

 

Στην περίπτωση του «ΟΧΙ»:

Ο Θα νομιμοποιούνταν ο δρόμος προς το χάος (πάλι «με απόφαση και ευθύνη του λαού»).

Ο Και ο ίδιος θα απεκδύονταν πάσης ευθύνης για όσα έκανε και για τα όσα έμελλε να ακολουθήσουν (αφού «ο λαός αποφάσισε έτσι»).

 

Μ' άλλα λόγια, ο αδίστακτος και σπιθαμιαίος πολιτικός υπαλληλίσκος της διεθνούς κερδοσκοπίας και τοκογλυφίας (συνεπικουρούμενος από ένα άθυρμα ιδιοτελών και δουλοπρεπών αυλικών που υποδύονται τους δήθεν πολιτικούς ηγέτες και «εθνο-πατερο-μητέρες»), έπαιξε με βάση τη γνωστή παπατζίδικη μέθοδο του «κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις» την τύχη ενός ολόκληρου λαού και την ύπαρξη της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και έχασε (δυστυχώς γι' αυτόν και ευτυχώς για μας).

 

Παραφράζοντας τον Εντουάρντο Γκαλεάνο, σύμφωνα με τον οποίο «οι θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν του έδωσαν το βραβείο Νομπέλ. Στη Χιλή έδωσαν τον Πινοσέτ», (Εντουάρντο Γκαλεάνο, Μέρες και Νύχτες Αγάπης και Πολέμου, Εξάντας, 197, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «οι θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν του έδωσαν το βραβείο Νομπέλ. Στην Ελλάδα έδωσαν τον GAP»,

 

Ο υπ' αριθμόν 1 πράκτορας των συμφερόντων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας σ' αυτή τη χώρα (υπάρχουν και άλλοι β' κατηγορίας) αποδεικνύεται πλέον ότι είναι αυτό που ήταν πάντα: Ένα πολιτικό πτώμα σε αποσύνθεση που μολύνει όποιον αγγίζει.

 

Φαίνεται ότι σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μάλλον οδηγείται σταδιακά σε ήττα το παιχνίδι των πολιτικών υπαλλήλων των Σόρος. (Θυμίζω τον τρόπο με τον οποίο ο Σόρος γονάτισε τη στερλίνα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εξαναγκάζοντας την σε έξοδο από το ευρωπαϊκό σύστημα νομισματικών ισοτιμιών).

 

 

Ας μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά οποιονδήποτε να μιλάει εξ' ονόματός μας και εναντίον μας. Κι αυτό μπορεί να γίνει εάν παρακολουθούμε (προσεκτικά) και συμμετέχουμε (ενεργητικά) στις εξελίξεις.

Κλεάνθης Γρίβας

ΠΗΓΗ

 

 

 

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ (2011)

ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΡΟΝΙΑΣΜΕΝΟ

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΤΡΙΑ ΣΧΟΛΙΑ - ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ - ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ

 

 

ΤΡΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

1) H θεσμικά «υπεύθυνη» Εξουσία (μιλώντας για τον εαυτό της και για τον ιστορικό της ρόλο) λέει: «Έχουμε υποχρέωση να σας 'σώσουμε' παρά τη θέλησή σας» [ή, μ' άλλα λόγια, «να σώσουμε το έθνος, τη χώρα», και άλλα συναφή ανοητολογήματα που επαναλαμβάνονται μονότονα από τους διαχειριστές της εξουσίας χιλιάδες φορές στη διαδρομή των αιώνων].

Αλλά, η κοινωνία έχει συνειδητοποιήσει ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος» (Samuel Johnson)

 

-----------------------

 

2) H θεσμικά «υπεύθυνη» Εξουσία (καταγγέλλοντας τις εκδηλώσεις εναντίον της) αποφαίνεται ότι «αποτελούν εκδηλώσεις του 'αυγού του φιδιού'».

Αλλά η κοινωνία ξέρει ότι όταν το φίδι είναι θρονιασμένο στην καρδιά του πολιτικού συστήματος, δεν έχει λόγο να ψάχνει φωλιά στο κοινωνικό «περιθώριο» για να επωάσει τα αυγά του.

Εκεί, απλώς, οργανώνει κάποια ερείσματα από «λούμπεν» που λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακές της παρακρατικής δραστηριότητας του κράτους (γιατί δεν πρέπει να λησμονείται ότι τόσο εννοιολογικά όσο και ιστορικά και κοινωνιολογικά οι έννοιες «κράτος» και «παρακράτος» συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους).

 

-----------------------

 

3) H θεσμικά «ανεύθυνη» (ήτοι, διακοσμητική) εξουσία, εκπροσωπούμενη από τον κ. Κάρολο Παπούλια, ο οποίος επιχειρώντας να δραπετεύσει από τη συνειδησιακή πολιορκία που του επέβαλαν οι καθολικά διαμαρτυρόμενοι πολίτες, έκανε επίκληση του αντιστασιακού του παρελθόντος, δηλώνοντας ότι «πολέμησα τον φασισμό ω από 15ετών».

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτό μέλλει να ελεγχθεί (με βάση την ηλικία και τον τόπο κατοικίας του εκείνη την ιστορική στιγμή), η επίκληση αυτή καθαυτή αποτελεί δήλωση αδυναμίας, δεδομένου ότι:

Ο Πρώτον, γιατί είναι αντικειμενικά άνευ αξίας, δεδομένου ότι την ίδια επίκληση θα μπορούσε να κάνει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων, από τον Τσιριμώκο και τον Γεωργαλά μέχρι τους «αγωνιστές» του Πολυτεχνείου, που έσπευσαν να εξαργυρώσουν τις μετοχές τους στο μεταπολιτευτικό «χρηματιστήριο της αντίστασης».

Ο Δεύτερον, γιατί η επίκληση του παρελθόντος έχει νόημα μόνο όταν τα κάθε φορά «στερνά τιμούν τα πρώτα». Και ο κ. Παπούλιας έχασε την ευκαιρία να το κάνει, από τη στιγμή που νομιμοποίησε την πολιτική του Μνημονίου και δεν ακολούθησε το παράδειγμα του προέδρου της Ισλανδίας (για τον οποίο δεν ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει εάν είχε «αντιφασιστικό» παρελθόν στην παιδική του ηλικία).

Όλο το άρθρο ΕΔΩ

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Εναντίον της Μαφίας του Δ.Ν.Τ. και των ντόπιων Πολιτικών Υπαλλήλων του.

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Το λόγο έχουν οι Οργισμένοι Ενεργοί Πολίτες (χωρίς Κομματικά Προβατόσκυλα και έξω από Κομματικές Στρούγκες) και όχι η Συμμορία των Επαγγελματιών Πολιτικών που διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται την εξουσία για λογαριασμό του μείζονος εργοδότη τους: της πιο ισχυρής, αδίστακτης και ανελέητης μορφής του Οργανωμένου Εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας, της Μαφίας του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Συστήματος, η οποία αφανίζει ανθρώπους, λαούς, κοινωνίες και κράτη, με βασικά εργαλεία του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ) και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ)

Το αποτρόπαιο Ολοκαύτωμα που οργάνωσαν ΟΙ ΝΑΖΙ σε ευρωπαϊκή κλίμακα είναι απλό υποπολλαπλάσιο του φρικαλέου Ολοκαυτώματος που οργανώνει Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ σε πλανητική κλίμακα, καταδικάζοντας σε ανεργία, εξαθλίωση και θάνατο από πείνα και αρρώστα εκατοντάδες εκατομμύρια ενήλικες και παιδιά σε όλο τον κόσμο.

ΤΑ «ΜΝΗΜΟΝΙΑ»

είναι χειροπέδες στο διηνεκές για κάθε λαό σε ύπνωση,

και απλές χάρτινες τίγρεις για κάθε λαό σε εγρήγορση.

Στις ΠΛΑΤΕΙΕΣ

μπορεί να επανα-εφευρεθεί η Δημοκρατία ως Γιορτή, ΕΑΝ απέναντι στο δύσοσμο κουφάρι της δήθεν «δημοκρατίας» των εσαεί διεφθαρμένων Επαγγελματιών Πολιτικών αντιπαρατεθεί η ζώσα Δημοκρατία των ανιδιοτελών οργισμένων Ενεργών Πολιτών.

ΠΗΓΗ

Με βάση το γεγονός ότι κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει δικές του μορφές αυτό-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τί θέλω», και θέλοντας να συμβάλλω σ' αυτή τη διεργασία, βάζω για δημόσια συζήτηση και κριτική μια ενότητα προτάσεων, οι οποίες είναι διαρκώς ανοικτές για διόρθωση, συμπλήρωση ή απόρριψη.


Στόχος, η διαμόρφωση ενός νέου Συντάγματος απαλλαγμένου από τις παθογένειες των Συνταγ-μάτων της Μεταπολίτευσης που κάλυψαν την άνοδο και την πτώση της κοινοβουλευτικής κλεπτο-κρατίας.


ͺ Κατάργηση όλων των προνομίων και των ασυλιών των βουλευτών και των κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων. Μεταξύ των άλλων:
- κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, δεδομένου ότι οι βουλευτές δεν μπορεί να είναι άεργοι και, συνεπώς, καλύπτονται από το επαγγελματικό ασφαλιστικό τους ταμείο,
- κατάργηση όλων των αποζημιώσεων για συμμετοχή των βουλευτών στις συνεδριάσεις της βου-λής ή στις διάφορες επιτροπές, δεδομένου ότι αυτή είναι η δουλειά για την οποία εκλέγονται και πληρώνονται,
- κατάργηση όλων των παροχών σε χρήμα, «είδος» και υπηρεσίες, όπως ατέλειες σε μετακινή-σεις και επικοινωνίες, αυτοκίνητα, οδηγούς, υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων, απασχόληση αστυνομικών για τη φύλαξή τους -από ποιούς;- κ.α.

ͺ Περιορισμός του αριθμού των βουλευτών (π.χ. σε 100 ή σε 150)

ͺ Προσδιορισμός ανώτατου ορίου των θητειών τους (μέχρι δύο).

ͺ Εκλογή των βουλευτών από Ενιαίο Ψηφοδέλτιο το οποίο θα περιλαμβάνει όλους εκείνους που επιθυμούν να είναι υποψήφιοι (σε ριζική αντίθεση με το σημερινό κλεπτοκρατικό σύστημα όπου οι βουλευτές εκλέγονται από τον κάθε κομματικό φύλαρχο-«αρχηγό» ο οποίος διαμορφώνει το κομματικό ψηφοδέλτιο «Του».

ͺ Δυνατότητα άμεσης παραπομπής στη δικαιοσύνη και ανάκληση της βουλευτικής ιδιότητας εκείνων που παραβιάζουν τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις.

ͺ Καθιέρωση του υποχρεωτικού Δημοψηφίσματος:
1. Με τη συγκέντρωση υπογραφών πολιτών κατά το Ελβετικό πρότυπο:
- Συγκέντρωση (π.χ. 200 ή 300 χιλιάδων) υπογραφών, προκειμένου να τεθεί σε δημοψήφισμα κά-ποιο άρθρο του Συντάγματος (πλην των Θεμελιωδών), και
- Συγκέντρωση (π.χ. 30 ή 40 χιλιάδων) υπογραφών, προκειμένου να τεθεί σε δημοψήφισμα ο-ποιοσδήποτε νόμος για τον οποίο υπάρχει ευρύτατη διαφωνία.
2. Για κάθε μείζων θέμα που αφορά θέματα Εθνικής Κυριαρχίας (από άποψη πολιτειακή, πολι-τική, οικονομική, νομοθετική, κλπ, με εξαίρεση την εδαφική).

ͺ Δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου (το οποίο μπορεί να έχει 11 ως 15 μέλη που θα εκλέ-γονται με κλήρωση από τους ομότιμους και εν ενεργεία καθηγητών του Συνταγματικού Δικαίου των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, με 2ετή θητεία)

ͺ Δημιουργία Μόνιμης Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου των Κατασταλτικών Δυνάμεων (η συγκρότησή της οποίας μπορεί να γίνεται με τρόπο ανάλογο αυτής του Συνταγματικού Δικαστηρίου και το οποίο θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες ελέγχου και επιβολής κυρώσεων)

ͺ Διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία.


ͺ Άσκηση διώξεων και επιβολή κυρώσεων (ποινικών και αστικών)
σε όλους του κυβερνητικούς, κομματικούς και κρατικούς κλεπτοκράτες που ενήργησαν προς ίδιον όφελος και σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, στο αδιαφανές πορνείο της μεταπολιτευτικής κυνο-βουλευτικής "δημοκρατίας" και οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό σε αδυναμία να έχει επίγνωση της ύπαρξης και της κατάστασής του.


το οποίο στραγγαλίζει την ελληνική οικονομία προς όφελος της Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής Μα-φίας (πρωτίστως, των γερμανικών τραπεζών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών, των τρα-πεζών της Ευρωζώνης και των κάθε είδους κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που δρουν διεθνώς).
[Σημείωση: Ήδη, εξαιτίας του μνημονίου που επιβλήθηκε με κατοχικό τρόπο στη χώρα για να την «σώσει» από το χρέος, το δημόσιο χρέος από 116% που ήταν στο τέλος του 2009 έχει φτάσει το 144% και κινείται προς το 160%, καθιστώντας αναπόφευκτη την οικονομική και πολιτική χρεοκο-πία].


1. Η αποζημίωση της Ελλάδας που επιδικάστηκε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας (7,1 δις δολάρια ΗΠΑ αγοραστικής αξίας 1938 )
2. Το «κατοχικό δάνειο» (3,5 δις Δολάρια ΗΠΑ αγοραστικής αξίας 1938 ) .
3. Οι αποζημιώσεις των θυμάτων της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.
4. Η επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.


Αυτό σημαίνει άνοιγμα όλων των φακέλων της Κλεπτοκρατίας της Μεταπολίτευσης (της Siemens, του C4I, των υποβρυχίων που γέρνουν, των αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία, των δημοσίων έργων που πήραν χαριστικά γερμανικές εταιρείες, του ΟΤΕ, των Λέοπαρντ, κ.α.)

το οποίο προστατεύει μόνο τους διαχειριστές του «νόμιμου» και του παράνομου οργανωμένου πο-λιτικο-οικονομικού εγκλήματος

Η Ασημαντότητα ποτέ δεν ανέχθηκε τη Μεγαλοσύνη

 

«Το ότι υπήρξε ο Σωκράτης δείχνει πως η δυνατότητα του να είναι κανείς Σωκράτης' ανήκει στο ανθρώπινο ον».

Κ. Καστοριάδης

 

 

«Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης παραδέχτηκε ότι αρνήθηκε να παραχωρήσει την άδειά του στον Μίκη Θεοδωράκη και στο Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών «Σπίθα» για τη διοργάνωση συγκέντρωσης διαμαρτυρίας ανάλογη με εκείνη που έγινε προ ημερών στα Προπύλαια ...; Αντιπρότεινε να γίνει η συγκέντρωση στην Πλατεία της Αρχαίας Αγοράς (Άγαλμα Βενιζέλου) ή της νέας Παραλίας, γύρω από το άγαλμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Μίκης Θεοδωράκης αρνήθηκε - και με δημόσια δήλωσή του παρομοίωσε την απαγόρευση με αντίστοιχες απαγορεύσεις που είχε υποστεί σε πολύ δυσκολότερες εποχές και κατέληξε ότι θα καταλάβει την πλατεία ο ίδιος από σήμερα το απόγευμα. Η εκδήλωση είναι προγραμματισμένη για αύριο Πέμπτη 9-6-2011» (Βήμα, 8-6-2011)

Το ότι υπάρχει ο Μίκης Θεοδωράκης, δείχνει πως η δυνατότητα να είναι κανείς Μίκης Θεοδωράκης' ανήκει στο ανθρώπινο ον.

 

Όπως και το ότι υπάρχει ο Μπουτάρης δείχνει πως η δυνατότητα να είναι κανείς Μπουτάρης' ανήκει επίσης, στο ανθρώπινο ον.

 

Αλλά, υπάρχει μια ασύλληπτη ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που υπάρχει ένας γίγαντας (Μπετόβεν της λαϊκής μουσικής, και όχι μόνο) και ένας νάνος.

 

Στην ιστορία είχαν (και, ευτυχώς, έχουν ακόμη) διαφορετικό βάρος οι υστερικόμορφες συμπεριφορές των σαλονιών και οι ρωμαλέες κραυγές του «νοητού ήλιου της δικαιοσύνης». Το χάσμα ανάμεσα στις πλακίτσες του μπαράκια-μανάκια και στη Μακρόνησο, ήταν, είναι και θα παραμένει αβυσσαλέο.

 

Τελικά, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, ούτε και απ' αυτό που είναι και γίνεται κάθε στιγμή.

Ο Μίκης συνδέεται άρρηκτα με τη ζωή και την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

" Από τη Θεσσαλονίκη εμπνεύστηκε ο Γιάννης Ρίτσος τον «Επιτάφιο», το πρώτο
ποιητικό κείμενο που μελοποίησε ο Μίκης, με το οποίο άλλαξαν δραστικά οι σχέσεις μας με την έντεχνη λαϊκή μουσική.

" Στη Θεσσαλονίκη έκανε ο Μίκης την παρθενική του εμφάνιση ως πολιτικός ηγέτης εθνικής εμβέλειας, την επομένη της στυγερής δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη (22 Μαΐου 1963) από τα αθύρματα του κράτους, του παρακράτους, του υπόκοσμου και της Gladio.

" Στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της δίκης για την υπόθεση Λαμπράκη,
ο Μίκης, καταθέτοντας ενόρκως, κατηγόρησε ευθέως τα ανάκτορα (και τη Φρειδερίκη, ονομαστικά) ως εμπνευστής της δολοφονίας.

Απέναντι σ' αυτά, όσο κι αν βασανίσω τη μνήμη μου, μου είναι αδύνατο να εντοπίσω ίχνη κάποιας ουσιαστικής αγωνιστικής σχέσης του κ. Μπουτάρη με τη Θεσσαλονίκη (εάν, φυσικά, εξαιρεθούν κάποια σαλόνια και μπαράκια).

Και μόνο εξαιτίας αυτής ακριβώς, της κραυγαλέας ποιοτικής διαφοράς των σχέσεών του καθενός με τη Θεσσαλονίκη, ο κ. Μπουτάρης (και όχι η Θεσσαλονίκη) όχι μόνο δεν είχε το δικαίωμα να αρνηθεί να φιλοξενήσει τον Μίκη στην κεντρική της πλατεία, αλλά, αντιθέτως, ήταν υποχρεωμένος να τον υποδεχθεί και να του παρασταθεί στην ομιλία του, δείχνοντας έτσι το σεβασμό του σε όλους εκείνους που μάτωσαν στις πιο δύσκολες στιγμές της μεταπολεμικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης  (από τις οποίες ο ίδιος απουσίαζε).

Κατά τη διάρκεια του Μάη 1968, όταν του έθεσαν το ζήτημα σύλληψης του Σαρτρ,
επειδή πουλούσε την απαγορευμένη αριστερίστικη εφημερίδα «Υπόθεση του Λαού», ο Ντε Γκολ απάντησε «Στη Γαλλία, δεν συλλαμβάνουν ένα Βολταίρο».

Αλλά, δεδομένου ότι ο κ. Μπουτάρης δεν είναι Ντε Γκολ, ποτέ δεν θα μπορούσε να πει «στη Θεσσαλονίκη, δεν προσβάλλουν έναν Θεοδωράκη».

Επιτέλους, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι εθνική προσβολή να αντιμετωπίζεται ένας μέγιστος συνθέτης, που ενσωμάτωσε τη μεγάλη ποίηση στην καθημερινή μας ζωή και υπήρξε πάντοτε δίπλα μας, παρών στην πρώτη γραμμή όλων των δημοκρατικών αγώνων στη μεταπολεμική περίοδο (σ' αντίθεση με τον κ. Μπουτάρη, που δεν θυμάμαι κάποια συμμετοχή του σ' αυτούς), να αντιμετωπίζεται ως δημόσια παρουσία υποδεέστερη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας στην οποία ο κ. Μπουτάρης και οι συν αυτώ παραχώρησαν πρόσφατα την πλατεία Αριστοτέλους και μια εξέδρα στην οποία δέσποζε ένα τεράστιο πανό που έγραφε «Γαμιέται η ΕΠΟ και ο (τάδε)».

Όποια διάβρωση και εάν έχει υποστεί το ατομικό και συλλογικό σύστημα αξιών μας και όσο κι αν δεν το κατανοούν ο κ. Μπουτάρης και η μικρο-αυλές του, αποτελεί έσχατη Ύβρη (με το σημαντικό περιεχόμενο του όρου) και μέγιστο θράσος να αρνούνται (από αφέλεια, βλακεία, κουτοπονηριά ή ιδιοτέλεια), στον «Επιτάφιο», το ανεπανάληπτο «Άξιον Εστί», το μοναδικό «Πνευματικό Εμβατήριο», ή η εκπληκτική πολιτική-ερωτική λειτουργία «Κατάσταση Πολιορκίας» (έργα που ποτέ δεν κατανοητά από τα σαλόνια και τα μπαράκια, στα οποία πολλοί, είθισται, να περιφέρουν το κενό, τη μοναξιά και την ανυπαρξία τους), ό,τι παραχώρησαν στο «Γαμιέται η ΕΠΟ...».

Κλεάνθης Γρίβας

9-6-2011

Καταγγελτικός με μεστό και μοναδικό λόγο ο Κλεάνθης Γρίβας όπως μας έχει συνηθίσει είναι η αλήθεια.

Τραγικός και αλαζόνας ο Μαργαρίτης Τζίμας βουλευτής της ΝΔ, επαγγελματίας πολιτικός - και κενός λόγου λέμε εμείς - όπως τον αποκάλεσε ο κος Γρίβας. Και αυτό είναι το τραγικό πρόσωπο της συνολικής πολιτικής πραγματικότητας της Ελλάδας.

Μετριοπαθής και μετρημένος ο νεότερος πολιτικός Γιάννης Αμοιρίδης που εκλέχθηκε με το ΠΑΣΟΚ στον νομό Πιερίας και συμμετείχε στην ίδια εκπομπή.

Θα χρειαζόταν σίγουρα μια ολόκληρη εκπομπή για να ακούσουμε την συνολική άποψη του κου Γρίβα ο οποίος μας εκπλήσσει συνεχώς με τις γνώσεις του και την λεπτομερή και εμπεριστατωμένη άποψη του απέναντι στις πολιτικές μπουρδολογίες.

Αδυνατούμε δυστυχώς να μεταφέρουμε την συζήτηση της εκπομπής αλλά θα σας παραθέσουμε ορισμένα άρθρα του Κλεάνθη Γρίβα τα οποία αξίζει να διαβάσετε.

ΑΡΘΡΟ

1. Η κάνναβη είναι φυτό του γένους των κνιδωδών, περιλαμβάνει ένα μόνο είδος, την Κάνναβη την ήμερη (Cannabis sativa) και υπάρχει στη φύση σε περισσότερες από εκατό παραλλαγές (cannabis indica, cannabis ruderalis, κ.α.), που διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την περιεκτικότητά τους σε ορισμένες δραστικές ουσίες.

Διαβάστε το υπόλοιπο εδώ:

http://www.zougla.gr/news.php?id=36748

Την τετάρτη αναχωρεί για τα Σκόρπια και ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας, για να εξακριβώσει τις συνθήκες κράτησης στο ψυχιατρικό κολαστήριο των Σκορπίων του σέρβου ιστορικού Βάσκο.

Μαζί με μια πολυμελή ελληνική αντιπροσωπία.

Καλή τύχη σε όλους...