Στους τελευταίους 18 μήνες, η Γερμανία έχει δοκιμάσει όλα τα κόλπα για να περιορίσει την συμμετοχή της στις ευρω-διασώσεις. Εχει επιβάλλει εξοντωτικές λιτότητες σε χρεοκοπημένες χώρες. Εχει βάλει στην μέση το ΔΝΤ. Εχει προσπαθήσει να πετάξει το μπαλάκι στην Κίνα. Εχει ανακαλύψει μια απίθανη και μάταιη εμμονή με την μόχλευση του European Financial Stability Facility.

Όλα αυτά τα κόλπα έχουν αποτύχει παταγωδώς και η ήπειρος πλησιάζει την άβυσσο, με την Γερμανία την ίδια να υφίσταται την ταπείνωση μιας αποτυχημένης δημοπρασίας ομολόγων.

Εχει έρθει η στιγμή να αποφασίσει μια και καλή η Γερμανία: πόσα χρειάζεται να πληρώσει για να σώσει την Ευρώπη;

Οι Γερμανοί θα φτάσουν σε μια λογική απάντηση μόνο αν εγκαταλείψουν τον μύθο, που διατρανώνει σχεδόν όλη η βόρεια Ευρώπη, ότι οι περιφερειακές χώρες του Νότου είναι οι ανάξιοι ευεργετημένοι μιας φιλανθρωπικής «ένωσης μεταβιβάσεων πληρωμών».

Είναι εύκολο να δούμε από πού προήλθε ο μύθος: Ελληνες που βγαίνουν στην σύνταξη στα 50, που λένε ψέματα για τους προϋπολογισμούς, που ζητάνε διασώσεις σερί και τσατίζονται κι από πάνω. Οσες αερο-φωτογραφίες με αφορολόγητους Αθηναίους που κολυμπάνε στις πισίνες τους κι αν τυπωθούν όμως, η μνησικακία για τους τεμπέληδες Νότιους είναι υπερβολική.

Η αλήθεια είναι ότι η Γερμανία αποκομίζει μυριάδες πλεονεκτήματα από την «ένωση πληρωμών». Θα πρέπει να πληρώσει παραπάνω για να τα διατηρήσει.

Ας αρχίσουμε από το απλό ζήτημα των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Από το 2009, οι σταθερές ανοιχτές οικονομίες από την Βραζιλία μέχρι την Ελβετία έχουν αντιμετωπίσει εισροές «καυτού» χρήματος και ανοδικές πιέσεις στα νομίσματα τους. Αν η Γερμανία δεν είχε το ευρώ, το νόμισμά της θα συμπεριφερόταν όπως το ελβετικό φράγκο, χαλώντας το βιομηχανικό πάρτι που γίνεται στην χώρα.

Μεταξύ Αυγούστου 2009 και Μαΐου 2011, οι γερμανικές εξαγωγές εκτινάχθηκαν 18%. Με μια λογική εκτίμηση, θα είχαν ανέβει μόνο 10% αν η Γερμανία ήταν εκτός ευρώ.

Αντιστρόφως, αν η περιφερειακή Ευρώπη δεν ήταν δεμένη με το ευρώ, τα νομίσματά της θα είχαν πέσει στο αντίστοιχο διάστημα. Αντί να αντιμετωπίζουν ένα χρηματοοικονομικό σοκ και κρίση ανταγωνιστικότητας, θα αντιμετώπιζαν το πρώτο μέσω του δευτέρου.

Η ίδια «ένωση πληρωμών» που καθιστά την περιφέρεια τόσο ανυπόφορο, είναι εκείνη που έδωσε στην Γερμανία την εξαγωγική της άνθιση. Αντί να βρίζουν τους οκνηρούς Νότιους, οι Γερμανοί θα έπρεπε να μοιραστούν τα λύτρα.

Η Γερμανία ευνοείται περισσότερο απ' όσο παραδέχεται και μέσω του νομισματικού καναλιού. Στην πρώτη 10ετία του ευρώ, τα επιτόκια σε όλη την ευρωζώνη έπεσαν προς την κατεύθυνση των γερμανικών και οι -χαμηλής αποταμίευσης- νότιες χώρες εμφανίζονταν να παίρνουν μια επιδότηση από την πιστωτική αξιολόγηση των χωρών υψηλής αποταμίευσης.

Όμως, αντί να προκαλέσει ευεργετήματα στην περιφέρεια, η κεντροφόρος νομισματική πολιτική αποδείχθηκε κατάλληλη για την ώριμη «καρδιά» της Ε.Ε. αλλά πολύ χαλαρή για τις επιρρεπείς στον πληθωρισμό αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Με μια ειρωνεία που αρνούνται να δουν οι πληθωριστικο-φοβικοί Γερμανοί, η Ιρλανδία και η Ισπανία υπέστησαν «φούσκες» σε ακίνητα και τράπεζες εξαιτίας, εν μέρει τουλάχιστον, γιατί η νομισματική πολιτική ήταν πολύ γερμανική. Αντί να καταδικάζει τους χαμένους, η Γερμανία πρέπει να τους αποζημιώσει.

Όταν ξεκίνησε η ευρω-κρίση, η νομισματική δυναμική ανατράπηκε, αλλά συνέχισε να ευνοεί τους Γερμανούς. Ως εκδότρια των όσων αποθεματικών ενεργητικών εναπομένουν, η Γερμανία έχει απολαύσει πλημμύρα κεφαλαιακών εισροών από τα την περιφέρεια, πιέζοντας το 10ετές yield στο περίπου 2% -εξαιρουμένης της δημοπρασίας αυτής της εβδομάδας.

Η συνεπαγόμενη νομισματική τόνωση εκδηλώθηκε ακριβώς την ώρα που η χώρα την χρειαζόταν περισσότερο, λόγω της επιβράδυνσης της παγκόσμιας ανάπτυξης. Είναι η γερμανική εκδοχή της ποιοτικής φυγής κεφαλαίων που απολαμβάνουν και οι ΗΠΑ χάρη στο δολάριο. Οι χώρες που ωφελούνται από τους διεθνείς νομισματικούς διακανονισμούς θα πρέπει να είναι έτοιμες να επενδύσουν στην συντήρησή τους.

Αντιπαραθέστε την γερμανική τύχη με την καταδίκη της περιφέρειας. Πριν το ευρώ, οι οικογένειες της Πορτογαλίας που ήθελαν να βγουν στην σύνταξη σε εσκούδο, αποταμίευαν εσκούδα. Αυτό δημιούργησε μια ημι-αιχμάλωτη πελατειακή βάση για τα ομόλογα σε εσκούδο, οπότε η κυβέρνησης της Λισσαβόνας μπορούσε να χρηματοδοτηθεί.

Όμως η έλευση του ευρώ παγίωσε την ροπή των αποταμιευτών προς την ακίνητη περιουσία και απέκλεισε τους Πορτογάλους από την κεντρική τους τράπεζα. Οι Πορτογάλοι αποταμιευτές που θέλουν ενεργητικά σε ευρώ, πρέπει να τα αγοράσουν τώρα από την Γερμανία. Και χωρίς πιστωτή «έσχατης ανάγκης» να την στηρίξει, η πορτογαλική κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει τρομαχτικά ποσά στους τρομαγμένους επενδυτές.

Το αποτέλεσμα είναι το κόστος δανεισμού της Πορτογαλίας να είναι πολύ υψηλότερο απ' όσο όταν είχε το νόμισμά της. Βεβαίως, οι κεφαλαιακές μετακινήσεις που πνίγουν την Πορτογαλία, είναι οι ίδιες που στηρίζουν την «τυχερή» Γερμανία.

Οπότε, ναι, οι Γερμανοί έχουν δίκιο: Η νομισματική ένωση της Ευρώπης εμπεριέχει πράγματι «πληρωμές». Όμως αυτές οι πληρωμές δεν ρέουν μόνο προς μια μεριά. Η Γερμανία πληρώνει μέσω διασώσεων και ενδοκυβερνητικών μεταβιβάσεων, αλλά επίσης επωφελείται μέσω των εμπορικών και νομισματικών καναλιών. Αν η Γερμανία αποδεχτεί αυτή την αλήθεια, έχει μια ευκαιρία να βρει την θέληση να σώσει το ευρώ -και να σώσει και τις προσπάθειες μιας γενιάς να χτίσουν μια ενοποιημένη Ευρώπη.

ΠΗΓΗ

Ήταν η πιθανότητα που όλοι φοβούνταν αλλά κανείς δεν τολμούσε να ξεστομίσει -μέχρι την περασμένη εβδομάδα. Ξαφνικά, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, τέθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. «Θα μείνετε ή θα φύγετε;» Πολλοί Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται πια. Θα έπρεπε όμως. Οι ηγέτες τους ενδιαφέρονται.


Και να γιατί:

Η Ελλάδα θα κάνει αναδιάρθρωση χρέους. Μπορεί να την κάνει «εντός του ευρώ» και μπορεί να την κάνει «εκτός του ευρώ». Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι κρίσιμη. Αν αντιλαμβάνεστε ήδη την διαφορά, σταματήστε να διαβάζετε. Αν όχι, σύντομα θα εύχεστε να την είχατε αντιληφθεί.
Γιατί; Διαβάστε τώρα τη συνέχεια, για να αντιληφθείτε τι θα σημαίνει έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη:

1. Το υπουργικό συμβούλιο της Ελλάδας αποφασίζει έξοδο. Αρχίζουν να κυκλοφορουν φήμες. Οι Έλληνες πολίτες σηκώνουν τις καταθέσεις τους σε ευρώ, όσο έχουν ακόμη το ευρώ και όχι την δραχμή. Η προσφορά τραπεζογραμματίων στερεύει. Οι επιχειρήσεις μεταφέρουν τα ρευστοποιήσιμα πλεονάσματά τους στο εξωτερικό. Οι ξένοι πιστωτές σταματούν τον δανεισμό των ελληνικών επιχειρήσεων. Οι τράπεζες κλείνουν τις πόρτες.

2. Κατόπιν έκτακτου υπουργικού συμβουλίου, η ελληνική κυβέρνηση ανακοινώνει την εισαγωγή της νέας δραχμής. Επιβάλλονται έλεγχοι κεφαλαίου καθώς και έλεγχοι στα σύνορα ώστε να εφαρμοστούν. Ο δημόσιος τομέας «γυρνάει» σε εγχώριο νόμισμα. Η αξία της δραχμής βουλιάζει. Ο ελληνικός πληθωρισμός εκτινάσσεται.

3. Ξεσπούν διαμάχες όσον αφορά τα χρέη του ιδιωτικού τομέα (για παράδειγμα όσον αφορά ένα δάνειο γερμανικής τράπεζας σε ελληνική θυγατρικής μιας πολυεθνικής όπως η BMW). Η υποχρέωση παραμένει δάνειο σε ευρώ ή μετατρέπεται σε δάνειο σε δραχμή; Αν είναι δάνειο σε δραχμές, τότε η γερμανική τράπεζα έχει πρόβλημα, καθώς ένα ενεργητικό σε δραχμές αξίζει ελάχιστα σε σχέση με την λογιστική αξία σε ευρώ. Αν, από την άλλη πλευρά, η υποχρέωση παραμένει σε ευρώ, τότε έχει πρόβλημα και η τράπεζα και η επιχείρηση, καθώς ο οφειλέτης έχει ένα δάνειο σε ευρώ που πρέπει να εξυπηρετήσει με, υποτιμημένα σε δραχμές, έσοδα.

4. Αρχίζει η μετάσταση. Οι Πορτογάλοι φοβούνται ότι μπορεί να συμβεί και σε αυτούς. Οι Πορτογάλοι πολίτες αρχίζουν να αποσύρουν τα ευρώ τους από τις τράπεζες, με τον φόβο ότι θα τους τα μετατρέψουν σε εσκούδα. Οι πορτογαλικές εταιρείες μεταφέρουν κεφάλαια στο εξωτερικό για να προφυλαχθούν. Κλείνουν τράπεζες. Σύντομα εμφανίζονται ανάλογα σκηνικά στην Ιρλανδία, καθώς και στην υπόλοιπη Μεσόγειο. Οι υπόλοιπες τράπεζες σταματούν τις δοσοληψίες με τις τράπεζες των περιφερειακών κρατών.

5. Διογκώνεται η σύγχυση όσον αφορά την εμβέλεια του ανοίγματος των ευρωπαϊκών τραπεζών στον ιδιωτικό τομέα της περιφέρειας. Οι συναλλαγές με τις ευρωπαϊκές τράπεζες και μεταξύ τους, σταματούν. Οι τραπεζικές μετοχές μηδενίζονται και τα επενδυτικά καταφύγια εκτινάσσονται. Αντιδρώντας στις εισροές κεφαλαίων, η Ελβετία επιβάλλει τιμωρητικά αρνητικά επιτόκια στις καταθέσεις μη Ελβετών πολιτών.


6. Ο τραπεζικός δανεισμός σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση σταματά. Η οικονομική δραστηριότητα μένει στάσιμη.
Θα συνέχιζα, αλλά πιστεύω ότι πιάσατε το νόημα. Δεν θα είναι ωραία εικόνα. Να προσθέσω μόνο το γεγονός ότι το άνοιγμα των ευρωπαϊκών τραπεζών προς τον ιδιωτικό τομέα (εταιρείες και νοικοκυριά) της περιφέρειας, είναι πολλαπλάσιο του ανοίγματος προς τον δημόσιο τομέα (κρατικό χρέος.)

Οι συνεπαγόμενοι κίνδυνοι είναι αυτό που κάποτε ονομάζαμε «δια-κρατικό κίνδυνο». Ενας όρος που έμαθαν καλά οι Αμερικανοί τραπεζίτες μιας κάποιας ηλικίας, οι οποίοι κάποτε δάνειζαν ασύστολα δολάρια και πέσο στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα του Μεξικό, για να ανακαλύψουν κάποια στιγμή ότι ο εθνικός κίνδυνος δεν περιλαμβάνει μόνο τον κίνδυνο να μην πληρώσει μια χώρα, αλλά και τον κίνδυνο να απαγορευτεί και στον ιδιωτικό τομέα να μην αποπληρώσει δια νόμου ή μέσω συναλλαγματικών μεταβολών.

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες μπορούσαν κάλλιστα να κάνουν το ίδιο λάθος. Το νόημα της δημιουργίας της ευρωζώνης ήταν να καταργηθεί η έννοια του διακρατικού κινδύνου n'est-ce pas; Το να δανείζει μια τράπεζα του Μονάχου την BMW Αθηνών, θα ήταν σαν να δανείζει μια τράπεζα της Νέας Υόρκης στην General Motors της Μοντάνα. Και έτσι θα ήταν, αν μείνει η ευρωζώνη ενωμένη.

Ορισμένοι κορυφαίοι αξιωματούχοι το αντιλήφθηκαν αυτό αρκετά νωρίς. Αλλοι χρειάστηκαν χρόνο για να αντιληφθούν το πραγματικό μέγεθος. Τόσο επικεντρωμένη ήταν η προσοχή όλων στα ανοίγματα σε κρατικά ομόλογα. Κι αυτό εξηγεί την αργή αλλά προβλέψιμη αλλαγή φρασεολογίας: Από την χρεοκοπία στην «τακτική χρεοκοπία», από την χρεοκοπία στην «χρεοκοπία εντός του ευρώ» και τελευταία στην δήλωση: «Θα υπερασπιστούμε το ευρώ με κάθε κόστος».

Ναι, η ευρωπαϊκή ηγεσία έχει καταπιεί τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Τώρα πρέπει να τις μοιραστεί με τους ψηφοφόρους. Οι πολίτες της βορείου Ευρώπης πρέπει να καταλάβουν ότι το συμφέρον τους δεν είναι να διώξουν τους Έλληνες, αλλά να τους κρατήσουν.

Και, με δημοψήφισμα ή όχι, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει τις επιπτώσεις που θα έχει μια ελληνική έξοδος από το ευρώ για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Γιατί μια ελληνική χρεοκοπία εντός του ευρώ είναι διαχειρίσιμη και θα γίνει η διαχείρισή της. Η χρεοκοπία εκτός ευρώ εμπεριέχει κινδύνους με πολύ διαφορετικό βάρος και εμβέλεια.

Το ζήτημα είναι αυτό που λέμε «ο ελέφαντας στο δωμάτιο»: Όσοι ήθελαν να τον δουν, μπορούσαν να τον δουν. Για μεγάλο διάστημα, κανένας δεν ενδιαφερόταν, ούτε ήθελε να τον δει. Τώρα δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

ΠΗΓΗ

Ο ίδιος ο Παπανδρέου μιλάει πια για "μερική αδυναμία πληρωμών!

Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί άναυδη πλέον τις καταιγιστικές εξελίξεις, καθώς από εκεί που μέχρι πριν λίγες ημέρες ακούγαμε εύσημα για τις προσπάθειές μας και τα οδυνηρά μέτρα που ψήφισε η Βουλή, από εκεί που οι πάντες έδιναν διαβεβαιώσεις περί της 5ης δόσης και περί νέου πακέτου βοήθειας από τους εταίρους, αίφνης μιλάμε όχι μόνο πια για επιλεκτική χρεοκοπία αλλά και - απίστευτο αλλά αληθινό - για "μερική αδυναμία πληρωμών".

Και δεν μιλάει ο κόσμος στα καφενεία ή οι κερδοσκόποι που θέλουν να χτυπήσουν το ευρώ, αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου!!!

Δεν πρόκειται για κακόγουστο αστείο, αλλά για συνέντευξη του πρωθυπουργού στους Financial Times Deutschland, η οποία εστάλη μεταφρασμένη λίγο πριν τα μεσάνυχτα στους δηοσιογράφους από το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου.

Το δημοσίευμα έχει τίτλο «Ο Παπανδρέου πιέζει την ΕΕ και το ΔΝΤ να βιαστούν» και υπότιτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως ένα δεύτερο πακέτο βοήθειας", αλλά το σοκαριστικό κομμάτι είναι, προφανώς άλλο: "Ο Πρωθυπουργός τόνισε ότι θα πρέπει κανείς να εξετάσει επακριβώς το ζήτημα μιας μερικής αδυναμίας πληρωμών", αναφέρεται στην επίσημη - επαναλμβάνουμε - ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου.

Και ανοίγουν εισαγωγικά με αυτολεξί διατύπωση των πρωθυπουργικών δηλώσεων: «Θεωρητικά, μπορεί να διαρκέσει δύο εβδομάδες ή μπορεί να κρατήσει πολύ περισσότερο, προκαλώντας έτσι πολύ μεγαλύτερη ζημία»!!!

Πού πάει η Ελλάδα; Πού πάμε Έλληνες; Ποιος μπορεί να δώσει μια εξήγηση;

Παραθέτουμε στη συνέχεια την πλήρη ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου καθώς και το link της συνέντευξης για τους γερμανομαθείς...

Η ανακοίνωση του Μεγάρου Μαξίμου

Στη συνέντευξή του στους FTD ο Πρωθυπουργός Παπανδρέου προτρέπει τους ευρω-διασώστες να λάβουν τάχιστα αποφάσεις-και προειδοποιεί για αβεβαιότητες, οι οποίες μπορεί να τρομάξουν τους επενδυτές».

«Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, πιέζει, ώστε οι ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ να λάβουν τάχιστα απόφαση σχετικά με ένα δεύτερο πακέτο δανείων διάσωσης για την Ελλάδα. «Η παρούσα ατμόσφαιρα δεν μας βοηθά να βγούμε από την κρίση», δήλωσε ο Παπανδρέου στην Αθήνα, στη συνέντευξη που παραχώρησε στους FTD. «Αυτή η ανασφάλεια τρομάζει τους επενδυτές. Αν δεν έχουμε σύντομα την απόφαση ότι το δεύτερο πρόγραμμα θα προστατεύει την Ελλάδα και θα μπορεί η χώρα να προβεί στις βαθιές μεταρρυθμίσεις της, τότε το ίδιο το πρόγραμμα θα υπονομευτεί».

Η δήλωση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού εκφράζει αυξανόμενη απογοήτευση. Στα τέλη Ιουνίου ο Παπανδρέου με κόπο είχε περάσει από τη Βουλή ένα πακέτο λιτότητας και μεταρρυθμίσεων, το οποίο απαιτεί από τους Έλληνες περαιτέρω φορολογικές αυξήσεις και περικοπές δαπανών. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι μέχρι το 2015 θα ιδιωτικοποιήσει δημόσια περιουσία αξίας 50 δις. ευρώ. Κατά την ελληνική πλευρά, σειρά έχουν τώρα οι ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ να συμφωνήσουν για το δεύτερο πακέτο.

Για τα σχέδια των εταίρων της Ευρωζώνης, να επαναγοράσει η ελληνική κυβέρνηση με χρήματα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ένα μέρος του χρέους της σε τιμή αγοράς του 50% της ονομαστικής αξίας τους ο Πρωθυπουργός εκφράστηκε θετικά. «Είμαστε ανοιχτοί απέναντι σε όλες αυτές τις ιδέες», δήλωσε ο Παπανδρέου. «Αυτή η ιδέα θα μπορούσε να ελαφρύνει για την Ελλάδα το βάρος του χρέους, αλλά και την εξυπηρέτησή του». Ο Πρωθυπουργός τόνισε ότι θα πρέπει κανείς να εξετάσει επακριβώς το ζήτημα μιας μερικής αδυναμίας πληρωμών. «Θεωρητικά, μπορεί να διαρκέσει δύο εβδομάδες ή μπορεί να κρατήσει πολύ περισσότερο, προκαλώντας έτσι πολύ μεγαλύτερη ζημία».

Ο Παπανδρέου αρνήθηκε να κατονομάσει μια ημερομηνία-στόχο για την επιστροφή της Ελλάδας στις χρηματαγορές. Όσον αφορά αυτό το ζήτημα, ο Πρωθυπουργός θεωρεί αυτή τη στιγμή ότι σειρά έχουν κυρίως οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ να αποφασίσουν για ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας. «Όσο πιο αποφασιστικά δοθεί τώρα το μήνυμα ότι λαμβάνεται μέριμνα για το πρόβλημα, τόσο γρηγορότερα θα μπορέσουμε να επανέλθουμε στην αγορά», δήλωσε ο Πρωθυπουργός.

Εν τω μεταξύ το ΔΝΤ περιμένει μια ακόμα χειρότερη ύφεση στην Ελλάδα από την αναμενόμενη μέχρι τώρα. Παρά το πρόγραμμα λιτότητας, θα αυξηθεί περισσότερο και το χρέος, ανακοίνωσε σήμερα το ΔΝΤ. Οι χώρες της Ευρωζώνης θα πρέπει να αποφασίσουν πώς προτίθενται να βοηθήσουν τη χώρα. Ενδείκνυται η συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών.

Για φέτος το ΔΝΤ περιμένει, σύμφωνα με την ανακοίνωσή του, συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 3,8%. Μέχρι τώρα αναμενόταν 3,0%. Το 2012 το ύψος του χρέους θα φτάσει στο υψηλότερο σημείο, με ποσοστό 172% του ΑΕΠ.

Το ΔΝΤ ζήτησε επίσης ξεκάθαρα από την ΕΕ να σταματήσει τις διαμάχες. Ενδείκνυται ευρεία συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα. Η συζήτηση που διεξάγεται δημοσίως εξελίσσεται όμως «σε σοβαρό πρόβλημα για την αξιοπιστία του προγράμματος βοήθειας». Από το 2010 η Ελλάδα εξαρτάται από τον κορβανά της ΕΕ και του ΔΝΤ.»

ΠΗΓΗ

http://savegreece.spreadshirt.de/

Οι γελοίοι βγάζουν κέρδος ακόμη και με αυτόν τον τρόπο... Και όμως πωλούν τα μπλουζάκια για 23.90 ευρώ...