Η υπερψήφιση των μνημονίων Ι και ΙΙ από την Βουλή των Ελλήνων αποδεικνύει το μέγα ηθικό και διανοητικό έλλειμμα της τρέχουσας ελλαδικής πολιτικής ελίτ, η δε ανοχή/αποδοχή των Μνημονίων από σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας αποδεικνύει την κρίση ταυτότητας, πολιτιστικής και κοινωνικής, που χαρακτηρίζει πολλούς Έλληνες πολίτες.
Επιπλέον, οι πολιτικές ρητορείες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ συγκλίνουν στην προπαγάνδιση της άποψης ότι το μνημόνιο είναι προϊόν αδήριτης αναγκαιότητας και ότι γιαυτό δεν έχει νόημα καμιά συζήτηση περί υπέρβασης του Μνημονίου καθαυτού, αλλά δήθεν ο μόνος πολιτικός διάλογος που έχει νόημα είναι εκείνος που αφορά αποκλειστικά στην εξεύρεση του καλύτερου τρόπου προσαρμογής στο Μνημόνιο.
Με αυτόν τον τρόπο, ο κ. Αντώνης Σαμαράς και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος όχι μόνο δικαιολογούν την (κατ' ουσίαν) συγκυβέρνηση τους, αλλά, το κυριότερο, επιχειρούν, χειραγωγώντας τις συνειδήσεις των μαζών, να καταστήσουν το Μνημόνιο και γενικότερα την κρατούσα κουλτούρα της Ευρωζώνης ένα τοτέμ.
Επίσης η ρήση "δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή" είναι το σλόγκαν του ηλίθιου και ανίκανου ( αν αποκλείσουμε τον προπαγανδιστικό λόγο). Ο νοήμων και ικανός γνωρίζει ότι η οικονομική πραγματικότητα είναι ελαστική και υποτακτική απέναντι στη δημιουργικότητα της ανθρώπινης συνείδησης.
Μέρος από την συνέντευξη του Δρ Nicola Laos στο 132 τεύχος από τα Επίκαιρα.

RSS: