MACEDONIA

Την ελληνική Ιστορία ξαναγράφει αυτές τις ημέρες ο Αρειος Πάγος, εγείροντας άμεσα θέμα δημόσιου οικονομικού και περιβαλλοντικού συμφέροντος, αλλά και έμμεσα ζήτημα εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Εισήγηση αρεοπαγίτη αποδέχεται αίτηση αναίρεσης ιδιώτη υιοθετώντας το σκεπτικό του ότι στα νησιά του Αιγαίου και ιδίως στις Κυκλάδες το ελληνικό Δημόσιο δεν διαδέχθηκε το οθωμανικό και ως εκ τούτου οποιαδήποτε έκταση που δεν ανήκει στην ιδιοκτησία ιδιώτη, είτε πρόκειται για αγρό, είτε για αιγιαλό, είτε ακόμα και για ολόκληρο ακατοίκητο νησί-βραχονη­σίδα, μπορεί να περιέλθει μέσω χρησικτησίας στην κυριότητα κάθε καταπατητή.

Επί της υπόθεσης η απόφαση του Αρείου Πάγου αναμένεται να εκδοθεί σε λίγες εβδομάδες. Εφόσον γίνει δεκτή η εισήγηση, θα αποκτήσει χαρακτήρα νομολογίας επιφέροντας ολοκληρωτική ανατροπή στο ισχύον ιδιοκτησιακό καθεστώς των Κυκλάδων και άλλων νησιών του Αιγαίου.

Αυτό σημαίνει ότι αφενός χιλιάδες καταπατητές δημόσιων εκτάσεων και βραχονησίδων θα μπορούσαν να αποκτήσουν μέσα σε μια νύχτα ισχυρό νομιμοποιητικό έρεισμα, ενώ δεν αποκλείεται να ξεκινήσει και μια άνευ προηγουμένου βιομηχανία καταπατήσεων στα νησιά, με ανυπολόγιστες οικολογικές και οικονομικές συνέπειες.

Επιπλέον η αμφισβήτηση των έννομων δικαιωμάτων ιδιοκτησίας του Δημοσίου επί ολόκληρων βραχονησίδων ενδέχεται να τις καταστήσει γκρίζα ζώνη της επικράτειας, μέσω της κερκόπορτας της καταπάτησης ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Οι κίνδυνοι από το ενδεχόμενο επικράτησης μιας τέτοιας απόφασης στο ανώτατο δικαστήριο θεωρούνται μεγάλοι, αφού είναι γνωστό ότι εδώ και πολλές δεκαετίες ισχυρά συμφέροντα στις Κυκλάδες και αλλού επιθυμούν τη νομιμοποιηση καταπατημένων.

Την ίδια στιγμή άλλη εισήγηση από έτερο αρεοπαγίτη για παρόμοιο ζήτημα, η οποία μάλιστα συζητήθηκε την ίδια ημέρα στον Αρειο Πάγο, καταλήγει στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα και προτείνει την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης του ιδιώτη.

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=10868966

Αντισυνταγματική η μή εκτέλεση πληρωμών σε βάρος του Δημοσίου

Το Α΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε αντισυνταγματική και αντίθετη με την Διεθνή νομοθεσία, τη διάταξη του Ν. 3301/2004 με την οποία δεν επιτρέπεται η εκτέλεση διαταγών πληρωμής σε βάρος του Δημοσίου και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.

Ειδικότερα, ο Αρειος Πάγος απέρριψε αίτηση Πανεπιστημίου και δέχθηκε ότι ήταν εκτελεστή η διαταγή πληρωμής 62.731 ευρώ που είχε εκδώσει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος για δημόσιο έργο σε βάρος του ΑΕΙ. Το Πανεπιστήμιο είχε υποβάλλει ανακοπή κατά της εν λόγω διαταγής πληρωμής υποστηρίζοντας ότι είναι άκυρη.

Οπως αναφέρεται στην αρεοπαγιτική απόφαση, από το Σύνταγμα, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου συνάγεται ότι για την αποτελεσματική δικαστική προστασία επιτρέπεται η εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων κατά του Δημοσίου και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου για χρηματικές απαιτήσεις.

Στους δε εκτελεστούς τίτλους, σύμφωνα πάντα με την δικαστική απόφαση, συμπεριλαμβάνονται και οι διαταγές πληρωμής που εξομοιώνονται λειτουργικά με δικαστικές αποφάσεις, γιατί επιλύουν διαφορές και ανταποκρίνονται στα λειτουργικά γνωρίσματα της δικαστικής προστασίας του άρθρου 20 του Συντάγματος.

Συνεπώς, συνεχίζει η απόφαση του Αρείου Πάγου, το άρθρο 20 του Ν. 3301/2004 με το οποίο δεν εκτελούνται οι διαταγές πληρωμής (έπαψαν να θεωρούνται εκτελεστοί τίτλοι) αντίκειται στο Σύνταγμα και στα Διεθνή Σύμφωνα, ενώ, όπως προσθέτει η αρεοπαγιτική απόφαση, επιτρέπεται η έκδοση διαταγής πληρωμής από τον αρμόδιο πολιτικό δικαστή, δηλαδή τον Ειρηνοδίκη ή το δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου.

www.ethnos.gr

«Παράθυρο» σε απολύσεις ανοίγει ουσιαστικά απόφαση του Αρείου Πάγου που έκρινε ότι δεν είναι καταχρηστική η απόλυση εργαζομένου την οποία ζήτησαν συνάδελφοί του, φοβούμενοι για την υγεία τους επειδή ήταν φορέας του AIDS και την οποία ενέκρινε η εργοδότης, καταγγέλλοντας τη σύμβαση εργασίας για να επανέλθει κλίμα ηρεμίας στην επιχείρηση.

Σοβαρές επιπτώσεις στον εργασιακό τομέα ενδέχεται να έχει η απόφαση του Αρείου Πάγου για την απόλυση ασθενούς εργαζομένου

Ο ΑΠ ανέτρεψε απόφαση του Εφετείου που είχε ακυρώσει την απόλυση ως καταχρηστική, επιβάλλοντας στην επιχείρηση να καταβάλει στον απολυθέντα φορέα του AIDS μισθούς υπερημερίας περίπου 7.500 ευρώ εντόκως, αλλά και αποζημίωση 1.200 ευρώ για ηθική βλάβη.

Κάνοντας δεκτό τον ισχυρισμό της επιχείρησης ότι δεν αιτιολογείται νόμιμα η καταχρηστικότητα της απόλυσης, ο ΑΠ ξαναστέλνει την υπόθεση στο Εφετείο για να επανεξεταστεί από άλλους δικαστές.

Ωστόσο, η αρεοπαγιτική απόφαση μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στον εργασιακό τομέα, αφού υπάρχει κίνδυνος στο μέλλον οι πιθανές αντιδράσεις μιας ομάδας απέναντι στο ενδεχόμενο μετάδοσης μιας ασθένειας να δικαιολογούν απολύσεις για να μη δημιουργείται ανασφάλεια.

Σε μια τέτοια περίπτωση, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ο κίνδυνος ευκαιριακές πλειονότητες να ζητούν και να πετυχαίνουν την απομάκρυνση εργαζομένων που μπορεί να μην είναι αποδεκτοί λόγω φυλετικών, θρησκευτικών κ.λπ. πεποιθήσεων, γενετήσιου προσανατολισμού κ.λπ.

Ο απολυθείς είχε δικαιωθεί με αποφάσεις Πρωτοδικείου και Εφετείου. Είχαν δεχθεί ότι η υποχώρηση της εργοδότριας στην απαίτηση συναδέλφων του (των 33 από τους 60 εργαζομένους στην επιχείρηση) για απομάκρυνσή του, εφόσον δεν υπήρχε βάσιμος φόβος για την υγεία τους (επιστημονικά η νόσος μεταδίδεται μόνο με πολύ συγκεκριμένους τρόπους, μέσω ερωτικής επαφής κ.λπ.), ήταν αντικειμενικά αδικαιολόγητη και αποδοκιμαστέα από την έννομη τάξη, γιατί υπερβαίνει τα όρια της καλής πίστης.

Το Εφετείο δέχθηκε ότι η εργοδότης δεν κατήγγειλε τη σύμβαση από εμπάθεια, εκδικητικότητα ή εχθρική διάθεση, αλλά για να εξασφαλίσει ηρεμία μεταξύ των εργαζομένων, που αναστατώθηκαν λόγω προκατάληψης κυρίως και όχι εξαιτίας ενός υπαρκτού επιστημονικά κινδύνου.

Ομως σταθμίζοντας την απειλούμενη ομαλή λειτουργία της επιχείρησης λόγω της μαζικής και επιστημονικά αδικαιολόγητης αντίδρασης των εργαζομένων και τη δικαιολογημένη και άξια προστασίας προσδοκία του απολυθέντος για εργασία σε μια δύσκολη στιγμή, όπου λόγω της ασθένειας είχε ανάγκη συμπαράστασης και ηθικής στήριξης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπερέχει το συμφέρον του φορέα για διατήρηση της εργασίας του. Γι αυτό έκρινε καταχρηστική την απόλυση.

Ωστόσο, κατά τον ΑΠ, το Εφετείο εσφαλμένα θεώρησε καταχρηστική την απόλυση, αφού δέχτηκε ότι δεν έγινε από εμπάθεια, εκδικητικότητα, κ.λπ., αλλά ότι δικαιολογούνταν απόλυτα από τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της εργοδότριας, εφόσον έγινε για να εξασφαλιστεί η ηρεμία των υπόλοιπων εργαζομένων και η εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης, που διαταράχθηκαν πολύ λόγω της σοβαρότατης μεταδοτικής νόσου που δημιούργησε φόβο και ανασφάλεια για την υγεία των υπολοίπων, οι οποίοι ζήτησαν την απομάκρυνση του συναδέλφου τους, πιέζοντας έντονα την εργοδότρια.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

www.ethnos.gr